اوزون گازی است بی‌رنگ، سمی، ناپایدار با بوئی مخصوص و سوزآور. غلظت این گاز در هوا با ازدیاد ارتفاع افزایش می‌یابد و مقدار آن از ارتفاع 25000 پایی به بالا به تدریج زیاد می‌شود و در برخی از ارتفاعات و نواحی به بالاترین حد می‌رسد. مثلاً‌ در ارتفاع 60000 پایی از سطح دریا به بالاترین میزان در هوا وجود دارد که البته نسبت به تغییر فصول سال و تغییرات عرض جغرافیایی و شرایط آب و هوایی این مقادیر متغیر است. اوزون در نواحی دور از خط استوا و در اواخر فصل زمستان و اوائل فصل بهار در حد بالایی در هوا پراکنده است. با وزش بادهای قطبی ذرات اوزون از مناطق دور به ارتفاعات پائین‌تر سرازیر شده و هنگامیکه هواپیما در این شرایط پرواز می‌کند مقدار زیادی از آن وارد هواپیما می‌شود.
تأثیرات فیزیکی اوزون بر بدن نسبت به میزان استنشاق متفاوت است و خوشبختانه اثر آن در اغلب مردم بسیار کوتاه مدت است. چنانچه بدن انسان در هوایی که به میزان 3/0 (سه دهم) واحد در میلیون حجم، اوزون داشته باشد قرار گیرد به ناراحتیهایی از قبیل سوزش گلو، چشم و بینی دچار می‌شود و گاه وضع تنفس را دشوار می‌سازد.

منبع:مقاله ی صنایع هوایی