ماهيچه ها بعد از آسيب درجات متفاوتي از ترميم را نشان مي دهند:

1-عضله ي قلبي:

تقريبا هيچ توانايي براي ترميم بعد از دوران اوليه ي كودكي دارا نمي باشند.آسيب و يا نابودي عضله ي قلبي (به طور مثال انفاركتوس ها)معمولا توسط بافت پيوندي پر مي شود.بديهي است كه اين سلول هاي جايگزين شده فعاليت انقباضي ندارند.

2- عضله ي اسكلتي:

پس از تولد سلول هاي ماهيچه اي اسكلتي كه هسته هاي متعدد دارند به هيچ وجه قادر به تقسيم نيستند ولي بافت هاي ماهيچه ي اسكلتي مي توانند ترميم گردند.سلول هاي خاصي در اين بافت وجود دارند كه دوكي شكل و تك هسته اي مي باشند. اين سلول ها در بين غشاي پايه اي كه هر رشته ي عضلاني بالغ را مي پوشاند قرار داشته و به نام « سلول هاي قمري » خوانده مي شوند.به نظر مي رسد كه آن ها ميو بلاست هاي(سلول هايي كه در نهايت به سلول ماهيچه اي اسكلتي تبديل مي شوند.) غير فعالي باشند كه بعد از تمايز،عضلاني باقي مانده اند.آسيب هاي بعدي و تحريكات مهم ديگر باعث مي شود كه سلول هاي قمري غير فعال و خاموش،فعال شده و به سمت ايجاد رشته هاي عضلات اسكلتي جديد پيش بروند.

3-عضله ي صاف:

بعد از آسيب سلول هاي تك هسته اي سازگار يافته ي عضلات صاف از طريق ميتوز تقسيم مي شوند و سلول هاي جديدي براي جايگزيني در بافت نابود شده ايجاد مي كنند.به عنوان مثال ديواره ي رحم در هنگام بارداري هم با افزايش حجم و هم با افزايش تعداد سلول ها رشد كرده و بزرگ مي شود.بعد از زايمان هم سلول هاي اضافي دچار مرگ سلولي شده و از بين مي روند.

منبع:كتاب جامع كنكور خانه ي زيست شناسي