اصطلاح Prebiotics   که در سال 1995 توسط پروفسور گيبسون و همکارانش ابداع شد به فيبرهای غذايي غيرقابل گوارشی اطلاق می شود که موجب رشد و فعاليت باکتری های ويژه ای همچون lactobacilli  و bifidobacteria در روده ها می گردند . اين باکتری ها به همراه اسيدهای چرب کوتاه زنجيره ای که توليد می کنند از رشد و تکثير باکتری های کم اهميت در روده ها جلوگيری می کنند . ترکيبات پربيوتيک عمدتاٌ اوليگوساکاريدی هستند . کربوهيدرات های پربيوتيکی در شير , سبزيجات , موز , گندم , توت , گوجه فرنگی , پياز , سير , اسفناج , لوبيا , کاسنی و کلم وجود دارند . تنها در شير انسان , بالغ بر 130 ترکيب مختلف اوليگوساکاريدی وجود دارد. اين مورد می تواند يکی از برتری های شير مادر نسبت به غذاهای ديگر باشد . امروزه در صنعت , ترکيبات پربيوتيکی مختلفی همچون اينولين , فروکتوـ اوليگوساکاريد , ايزومالتوـ اوليگوساکاريد , لاکتولوز , لاکتوسوکروز, اوليگوفروکتوز , لاکتيلول و ترانس گالاکتوـ اوليگوساکاريد به غذاهای پردازش شده و آماده اضافه می شود .  

  وجود ترکيبات پره بيوتيک و باکتری های مفيدی که از آنها تغذيه می کند سودمندی های زير را می تواند برای ما به همراه داشته باشد : فعاليت ضد سرطانی , فعاليت ضد ميکروبی , کمک به حفظ سطح گلوکز خون , تقويت سيستم ايمنی , کاهش سطح تری گليسريد , حفظ جذب و تعادل مواد معدنی در بدن